Τοποθεσίες, αξιοθέατα και εμπειρίες

Fethiye

Kayaköy, το χωριό φάντασμαΗ ευρύτερη περιοχή της Fethiye ήταν πρώτος μας σταθμός όπου μείναμε 2 βράδυα. Στην πόλη κάναμε μόνο μία βόλτα με τη μηχανή χωρίς να εντοπίσουμε κάτι ιδιαίτερο. Επισκευθήκαμε όμως το τουριστικό Oludeniz (θυμίζει ελαφρώς Χερσόνησο και Μάλια στην Κρήτη αλλά σε καλύτερη έκδοση) και κάναμε μπάνιο στην καταπληκτική παραλία που έχει. Επίσης πήγαμε στο Kayakoy (Karmylassos), ένα χωριό φάντασμα που εγκατέλλειψαν οι Έλληνες το 1923.

Rafting στον ποταμό Dalaman

Ενδιαφέρουσα εμπειρία ήταν το rafting στην όμορφη διαδρομή του Dalaman River στη νοτιοδυτική Τουρκία με την Alternatif Outdoor. Φοβερός τύπος ο οδηγός μας ο Mustafa με ρίζες από την Κρήτη (από τη γιαγιά του). Μόλις άκουσε ότι είμασταν έλληνες ενθουσιάστηκε και μας πήρε στη δική του βάρκα. Όταν περάσαμε κάτω από μία Ρωμαϊκή γέφυρα και μισοδιαβάσαμε την επιγραφή της, οι τούρκοι οδηγοί έπαθαν πλάκα γιατί είμασταν οι πρώτοι που καταφέρναμε να τη διαβάσουμε από όσους έχουν κάνει rafting... και είναι πολλοί κάθε καλοκαίρι.

Kusadasi

Το Κουσάντασι δεν το περπατήσαμε ούτε το γυρίσαμε πολύ ώστε να σχηματίσουμε ολοκληρωμένη άποψη. Απολαύσαμε όμως το ηλιοβασίλεμα σε ένα κλασικό ζαχαροπλαστείο στην παραλία με τούρκικο καφεδάκι και θεϊκές γεύσεις.

Έφεσος

Η Βιβλιοθήκη του Κέλσου στην ΈφεσοΟ αρχαιολογικός χώρος της Εφέσου είναι εξαιρετικός και γι' αυτό άλλωστε είναι από πιο επισκέψιμα αξιοθέατα της Τουρκίας. Από τα μνημεία σίγουρα ξεχωρίζει η πρόσοψη της Βιβλιοθήκης του Κέλσου, η οποία διατηρείται ολόκληρη και είναι πραγματικά μεγαλειώδης, καθώς και το Αρχαίο Θέατρο της Εφέσου.

Dilek Peninsula

Μετά την Έφεσο ακολούθησε βόλτα στη Dilek Peninsula που βρίσκεται απέναντι από τη Σάμο και είναι εθνικό προστατευόμενο πάρκο. Μπανάκι στη θάλασσα, χαλάρωση και γνωριμία με τα αγριογούρουνα του πάρκου που κυκλοφορούν ελεύθερα.

Στο χωριό Sirince

Πρώην ελληνικό χωριό το οποίο εγκατέληψαν οι Έλληνες στη μικρασιατική καταστροφή. Η αρχιτεκτονική του θυμίζει έντονα παλιά ελλάδα. Σήμερα κατοικείται κανονικά και μάλιστα έχει αξιοποιηθεί τουριστικά σε μεγάλο βαθμό με αποκορύφωμα τη μετατροπή της αυλής της εκκλησίας του Αγ.Ιωάννη του Βαπτιστή (για την οποία υπάρχουν πολλές πινακίδες που να σε κατευθύνουν) σε αυλή εστιατορίου.

Επίσης η παλιά εκκλησία του Αγίου Δημητρίου έχει αφεθεί στην τύχη της, παρά την πινακίδα που υπάρχει περί αναστήλωσης.

Σμύρνη

Η πρώτη εικόνα μπαίνοντας στη Σμύρνη από τον αυτοκινητόδρομο είναι εντυπωσιακή αφού έχεις πανοραμική θέα στην πόλη καθώς εκτείνεται από τη θάλασσα στους γύρω λόφους. Βέβαια το πρώτο που παρατηρείς είναι η ολική έλλειψη πρασίνου είτε μέσα στην πόλη (έχει ελάχιστα πάρκα) αλλά κυρίως καθόλου στους λόφους που την περιβάλλουν.

Η πλατεία Konak της ΣμύρνηςΔυσκολία μας προκάλεσε η έλλειψη πινακίδας για είσοδο στη Σμύρνη αλλά εκ των υστέρων ανακαλύψαμε ότι η κατεύθυνση προς “Konak” (η κύρια και κεντρική συνοικία της Σμύρνης) σήμαινε ακριβώς αυτό.

Αφού περιηγηθήκαμε με τη μηχανή σε διάφορες φτωχογειτονιές και αφού δεν καταφέραμε να βρούμε την κατεύθυνση προς το κέντρο, τη λύση μας έδωσαν οι εξυπηρετικότατοι υπάλληλοι ενός μαγαζιού με μοτοσυκλέτες όταν σταματήσαμε απ' έξω για να δούμε που βρισκόμαστε. Και τι δεν έκαναν για μας.... φύλαξαν τα κράνη και τα μπουφάν μέσα στο μαγαζί, μας άφησαν να παρκάρουμε τη μηχανή μαζί με τις δικιές τους στο πεζοδρόμιο, κάλεσαν ταξί και του έδωσαν οδηγίες για το που να μας πάει.... η συναδελφικότητα λόγω μοτοσυκλέτας είναι προφανές ότι υπάρχει παντού και είναι κάτι μοναδικό... όσοι ταξιδεύουν με μηχανή το ξέρουν καλά.

Κατά τ' άλλα περιπλανηθήκαμε στο κέντρο της πόλης και στην παραλιακή, περπατήσαμε χαζεύοντας και ψωνίζοντας στο παζάρι, γνωρίσαμε και παζαρέψαμε με αρκετούς καταστηματάρχες, βγάλαμε φωτογραφίες στην πλατεία Konak η οποία ήταν στολισμένη με τεράστιες σημαίες λόγω του εορτασμού του αγώνας της ανεξαρτησίας (εναντίον της Ελλάδας φυσικά) την επόμενη μέρα και τέλος ανηφορίσαμε στο Kadifekale (“βελούδινο κάστρο” στα Τούρκικα) απολαμβάνοντας πανοραμικά τη θέα της πόλης.

Σίγουρα δεν μπορώ να πω ότι τις λίγες ώρες που περάσαμε στη Σμύρνη την εξερευνήσαμε σε βάθος ώστε να ανακαλύψουμε τυχόν γειτονιές ή άλλα ελληνικά σημάδια. Με την πρώτη ματιά πάντως δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι που να μαρτυρά τη μεγάλη ελληνική κοινότητα που ζούσε εδώ πριν την μικρασιατική καταστροφή.

Αρχαιολογικός χώρος στις Σάρδεις

Ο Ναός της Άρτεμης στις ΣάρδειςΟι Σάρδεις έχουν πλούσια ιστορία από τα αρχαία χρόνια αφού μεταξύ άλλων αποτέλεσε πόλη του βασιλείου της Λυδίας, ελληνιστική πόλη (την κατέλαβε ο Μέγας Αλέξανδρος) ενώ βρέθηκε κάτω από ρωμαική και βυζαντινή κυριαρχία. Η ανάπτυξη της οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο χρυσό που έρρεε άφθονος από τον Πακτωλό ποταμό και που βέβαια έκανε διάσημο το βασιλιά Κροίσο για τα πλούτη του.

Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται σε δύο διαφορετικά σημεία με είσοδο 3 τούρκικες λίρες ο καθένας. Ο πρώτος περιλαμβάνει πολύ καλά διατηρημένα κτίσματα, όπου ξεχωρίζουν:

  • το Σύμπλεγμα των Λουτρών και του Γυμνασίου από τη ρωμαϊκή εποχή
  • η Συναγωγή των Εβραίων, η μεγαλύτερη γνωστή της αρχαιότητας

Στο δεύτερο αρχαιολογικό χώρο βρίσκεται ο Ναός της Άρτεμης του οποίου αν και σώζονται μόνο μερικοί κίονες (δύο απ' αυτούς ολόκληροι), μπορεί κάποιος να διακρίνει το τεράστιο μέγεθος του. Εξάλλου ήταν ένας από τους επτά μεγαλύτερους ναούς του Αρχαίου Ελληνικού Κόσμου.

Pamukkale

Η μαγεία του PamukkaleΌτι και να πεις κανείς για το Παμουκαλέ είναι λίγο. Το όνομα Pamukkale σημαίνει στα τούρκικα “Φρούριο από βαμβάκι” το οποίο είναι πλήρως αντιπροσωπευτικό αφού πρόκειται για ένα θαύμα της φύσης στην πλαγιά ενός λόφου, όπου η μακρόχρονη εναπόθεση ασβεστούχων αλάτων από τις θερμές ιαματικές πηγές της περιοχής έχουν δημιουργήσει ένα κατάλευκο (σαν ...χιονισμένο) τοπίο, ενώ με το νερό που αναβλύζει δημιουργούνται φυσικές πισίνες στις αβαθείς λεκάνες.

Κατά την περιήγηση στο Παμουκαλέ είναι υποχρεωτικό για όλους τους επισκέπτες να βγάλουν τα παπούτσια τους, το μπάνιο απαγορεύεται αλλά όχι και να περπατήσεις εκεί που τρέχει το νερό. Η καλύτερη ώρα για επίσκεψη είναι νομίζω το απόγευμα όπου είναι λιγότεροι επισκέπτες και δεν καίει ο ήλιος το καλοκαίρι. Και μεγαλύτερη απόλαυση βέβαια το να βρεις μια “πισίνα”, να βουτήξεις τα πόδια σου και να χαλαρώσεις αγναντεύοντας στο πουθενά.

Το μόνο άσχημο είναι ότι το νερό που αναβλύζει σταδιακά λιγοστεύει και αυτό είναι εμφανές σε αρκετές “πισίνες” οι οποίες είναι άδειες.

Οι αρχαίοι αναζητώντας υψηλού επιπέδου ποιότητα ζωής έκτισαν ακριβώς διπλά την Ιεράπολη, τα ερείπια της οποίας υπάρχουν σήμερα δημιουργώντας συνδυαστικά με το Παμουκαλέ ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της Τουρκίας. Η είσοδος στο Παμουκαλέ ήταν 20 τούρκικες λίρες.

Φώκαια

Αγορά χαλιών στην ΠέργαμοΗ επίσκεψη στη μικρή παραθαλάσσια πόλης της Φώκαιας (Foca) ήταν επιβεβλημένη, μόνο και μόνο για τη διασύνδεση με το περσινό ταξίδι στην Κορσική, μια που που αρχαίοι Φωκαείς είχαν ιδρύσει μεταξύ άλλων αποικιών τη Μασσαλία στη Γαλλία και από κει την αρχαία Αλαλία (σημερινή Αλερία) στην Κορσική. Η σημερινή Φώκαια είναι μια συμπαθητική ήσυχη κωμόπολη που μου πρόσφερε μία ώρα χαλάρωσης σε ένα τουρκικό καφενέ παρέα με τους ντόπιους.

Πέργαμος

Η Πέργαμος δημιουργούσε στο μυαλό που επίσης συνειρμούς με την Κορσική χάρη στο τραγούδι του Θάνου Μικρούτσικου “Στην Πέργαμο και στη Μπαστιά”. Πέρα όμως από αυτό η Πέργαμος (σημερινή Bergama) είναι μία συμπαθητική πόλη με πολύ ενδιαφέροντες αρχαιολογικούς χώρους. Εγώ επισκεύθηκα τους δύο σημαντικότερους... την Ακρόπολη της Περγάμου που προσφέρει εντυπωσιακή θέα προς την πόλη και το Ασκληπιείο με λίγα αλλά σε καλή κατάσταση μνημεία.

Αϊβαλί

Η διαμονή στο Αϊβαλί επεφύλαξε δυνατές συγκινήσεις αφού οι εκπλήξεις διαδέχονταν η μία την άλλη, ευτυχώς κυρίως ευχάριστες.

Στα σοκάκια του ΑϊβαλίΣτα όχι ευχάριστα είναι το χρυσοπληρωμένο γεύμα θαλλασινών που απόλαυσα το πρώτο βράδυ σε ένα εστατόριο δίπλα στη θάλλασα.... !!! Και επίσης η απεργία των τελωνιακών τη μέρα που ήταν να ταξιδέψω για Λέσβο με αποτέλεσμα να μην φεύγει καράβι... έτσι αναγκάστηκα να έρθω οδικώς στον Πειραιά μέσω Canakkale, Αλεξανδρούπολης, Θεσσαλονίκης.... 1200km σε δύο μέρες. Έτσι συνεχίστηκε η παράδοση που πάντα κάτι συμβαίνει λίγο πριν την επιστροφή στην Ελλάδα.

Στα ευχάριστα ξεχωρίζουν η ζεστασιά και η φιλοξενία των ανθρώπων του ξενοδοχείου, οι πολλοί Τούρκοι που γνώρισα με καταγωγή από Ελλάδα και κυρίως από Κρήτη (οι λεγόμενοι Τουρκοκρητικοί) και η επίσκεψη στα Μοσχονήσια για ουζάκι με έλληνες και τούρκους.... κάποια στιγμή μπερδεύτηκα με τα ελληνικά (με κρητική διάλεκτο) που μιλούσαν πολλοί τριγύρω μου για το που βρισκόμουν.

Η σύγχρονη έκδοση του δούρειου ίππου στην ΤροίαΚατά τ' άλλα είχα μία χαλαρή μέρα στο Αϊβαλί περπατώντας στα σοκάκια της και στο λιμανάκι, πέρασα μέσα από την αγορά με στάση στο γουναράδικο του Μουράτ Μουρατάκη (Τούρκος με καταγωγή από το Ρέθυμνο), επισκεύθηκα τις δύο πρώην εκκλησσίες που τώρα είναι τζαμιά και τέλος εμπλούτισα το φωτογραφικό μου αρχείο με εικόνες από παλιές γειτονιές και σπίτια που θύμιζαν Ελλάδα.

Τροία

Εδώ που φτάσαμε δεν γινόταν να μην πάω στην Τροία, αν και 180km μακριά από το Αϊβαλί. Ο αρχαιολογικός χώρος δεν προσφέρει σαφή εικόνα για καμία από τις 9 εκδόσεις της αρχαίας Τροίας και μόνο οι γραφικές απεικονίσεις σε βοηθούν να καταλάβεις τι δείχνουν τα χαλάσματα που βλέπεις. Λίγο όμως η θέα προς τα Δαρδανέλια, λίγο η σύγχρονη έκδοση του δούρειου ίππου, λίγο η αίσθηση ότι βρίσκεσαι στην Ομηρική Τροία, όλα αυτά σου προκαλούν κάποιο δέος.

Canakkale

Άφιξη στο ÇanakkaleΑπό την Τροία το Canakkale απείχε μόνο καμιά 20αριά χιλιόμετρα οπότε αφού υπήρχε άνεση χρόνου πετάχτηκα μια βόλτα. Χωρίς οδηγό ή πληροφορίες από πριν, απλώς περπάτησα στα σοκάκια γύρω από το λιμανάκι και απόλαυσα ένα καφεδάκι σε ένα τούρκικο στέκι χαζεύοντας τα καράβια που διέσχιζαν τα στενά. Που να ήξερα ότι την επόμενη μέρα θα έπαιρνα από το δω το ferry boat για να περάσω στη χερσόνησο της Καλλίπολης με κατεύθυνση τα σύνορα. Πάντως τα μνημεία που έχουν δημιουργήσει στις γύρω πλαγιές οι Τούρκοι και που φαίνονται από μακριά μαρτυρούν τη μάχη της Καλλίπολης που έγινε εδώ τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο.