Διασχίζοντας την κεντρική Ιταλία

Η διαδρομή του ταξιδιούΜετά από πολλούς μήνες σχεδιασμού, προετοιμασίας και ονείρων ήρθε επιτέλους η πολυπόθητη μέρα που θα γινόταν αυτό το ταξίδι. Τελικός προορισμός η κεντρική Ιταλία. Η μοτοσικλέτα μου, ένα Kawasaki KLE 500, είχε υποστεί όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες (βλέπε service).

Η επιλογή της Ιταλίας έγινε με τα εξής κριτήρια:

  1. ήθελα οπωσδήποτε προορισμό εκτός Ελλάδος
  2. ήταν το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό με τη μηχανή οπότε ήθελα μια σχετικά κοντινή πρώτη εμπειρία
  3. η μηχανή δεν κάνει για μεγαλύτερα ταξίδια αφού δεν προσφέρει και την καλύτερη άνεση σε μακρινές διαδρομές
  4. η πληθώρα των τοπίων και των μνημείων που υπάρχουν σε αυτή την περιοχή.

Το πλοίο από Ηγουμενίτσα έφευγε στις 12:00 το βράδυ. Ήμουν εκεί μέσω της διαδρομής Αθήνα - Κοζάνη - Γιάννενα - Ηγουμενίτσα.

Η αναχώρηση του πλοίου από Ηγουμενίτσα είχε κάποια καθυστέρηση, όπως και η άφιξη στο Bari. Ενδιαφέρον είχε η συνομιλία με Ιταλούς μοτοσυκλετιστές που επέστρεφαν από τις διακοπές στην Ελλάδα, οι οποίοι έδιναν πληροφορίες για τους δρόμους, τα μέρη, τη διαδρομή και διάφορα άλλα.

Βγαίνοντας από το καράβι η έξοδος στην autostrada ήταν εύκολη υπόθεση λόγω των πολύ κατοτοπιστικών πινακίδων, αλλά και λόγω της κοινής πορείας με τους ιταλούς συναδέλφους που είχα γνωρίσει στο καράβι. Μπαίνοντας στην autostrada είχα την περιέργεια αν θα διαπιστώσω όλα αυτά τα καλά σχόλια που άκουγα κατά καιρούς για τους περίφημους ιταλικούς δρόμους, την ποιότητα της ασφάλτου, τις μεγάλες ταχύτητες και την πολύ καλή σήμανση. Πράγματι όλα ήταν αληθινά και η οδηγική προσαρμογή στην autostrada ήταν αρκετά εύκολη. Ευχάριστη έκπληξη ήταν οι σταθμοί ανεφοδιασμού (autogrill) που βρίσκονται κατά μήκος της autostrada. Μπορείς να βρεις τα πάντα και οι τιμές πολύ φθηνές, καμία σχέση με τους αντίστοιχους στην Ελλάδα.

Η διαδρομή Μπάρι-Νάπολη δεν είναι κάτι το φοβερό αν εξαιρέσουμε το τελευταίο 1/3 όπου ο δρόμος έχει συνεχείς στροφές, περνώντας ανάμεσα ή κάτω από καταπράσινους λοφίσκους και χωριουδάκια.

Η διαδρομή γύρω από τη ΝάποληΜετά από 250Km διαδρομής φάνηκε η Νάπολη, ο πρώτος σταθμός στην Ιταλία. Το camping βρισκόταν στην Πομπηία, ακριβώς δίπλα στον γνωστό αρχαιολογικό χώρο και λεγόταν Spartacus. Το αναφέρω μόνο και μόνο για να το αποφύγετε αφού ήταν πραγματικά απαράδεκτο, στενόχωρο, βρωμερό και με αρκετό θόρυβο. Tο 1o βράδυ πέρασε με μια βόλτα στην σύγχρονη Πομπηία, όπου έχει μια πολύ συμπαθητική πλατεία με ένα όμορφο καθεδρικό ναό και το καμπανίλε του. Φυσικά όλα αυτά επισκιάζονται από τον αρχαιλογικό χώρο της αρχαίας Πομπηίας και όχι άδικα εδώ που τα λέμε.

Το Κάστελ Νουόβο στη ΝάποληΤο ξημέρωμα της επομένης μετά από ένα καλό πρωινό ξεκίνησε με μετακόμιση ακριβώς στο διπλανό camping (ονόματι Pompei) το οποίο ήταν σαφώς πιο ευρύχωρο και λιγότερο βρωμερό και θορυβώδες, χωρίς όμως και πάλι να ήταν κάτι εντυπωσιακό. Ταυτόχρονα έβρεχε καταρακτωδώς, οπότε δεν προσφερόταν για επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο, συνεπώς η επόμενη επιλογή ήταν επίσκεψη στη Νάπολη. Ο πιο εύκολος τρόπος ήταν η μετάβαση με τρένο αφού δεν είχα καμία όρεξη να αγχώνομαι όλη τη μέρα για το αν είναι ασφαλής η μηχανή εκεί που την άφησα με όλα αυτά που ακούγονται για τους Ναπολιτάνους. Και δεν είναι και πολύ ψέματα αφού σε μια γειτονιά, είδα ένα σκουτεράκι λεηλατημένο.

Η πόλη της Νάπολης δεν είχε πολλά αξιοθέατα. Ενώ η βροχή είχε πλέον σταματήσει και είχε εμφανιστεί ήλιος, περπάτησα στις φτωχογειτονιές της - που αρκετές είναι ακριβώς δίπλα σε κεντρικούς δρόμους στο κέντρο της πόλης - και στις υπαίθριες αγορές. Πραγματικά πρόκειται για μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις με πολλά στενά σοκάκια όπου οι πολυκατοικίες είχαν ελάχιστα έως καθόλου μπαλκόνια ενώ οι οι δρόμοι ήταν χειρότεροι ακόμα από τους ελληνικούς στο θέμα των σκουπιδιών. Υπήρχαν όμως και οι μεγάλοι δρόμοι με αρκετά παλιά κτίρια των δύο περασμένων αιώνων που σίγουρα δίνουν άλλο τόνο στην πόλη. Πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει το αρχαιολογικό μουσείο (ένα από τα καλύτερα του είδους στην Ευρώπη) με ευρήματα κυρίως από τον Πομπηία και το κοντινό Ερκολάνο, που επίσης καταστράφηκε από την ιστορική έκρηξη του Βεζούβιου.

Η επόμενη μέρα ξεκινάει όπως και η προηγούμενη... με καταρακτώδης βροχή η οποία δεν έλεγε να σταματήσει. Το μακράς διάρκειας πρωινό ακολούθησε η επίσκεψη στην αρχαία Πομπηία έστω και με βροχή. Με εφόδιο μία ομπρέλα και το αδιάβροχο περιηγήθηκα στους βρεγμένους δρόμους μίας πόλης η οποία διατηρείται εξαιρετικά καλά. Ολόκληρα κτίρια δεν σώζονται βέβαια πολλά, αλλά οι δρόμοι, οι πλατειούλες, τα οικοδομικά τετράγωνα, τα δύο θέατρα και διάφορα άλλα σε γυρίζουν 2000 χρόνια πίσω.

Καταπληκτικές διαδρομές στην Ακτή ΑμάλφιΕπόμενος προορισμός της ημέρας ακτή η Αμάλφι ενώ η βροχή είχε πλέον σταματήσει. Πρόκειται για μια περιοχή γύρω στα 50Km νότια της Νάπολης, όπου ακριβώς δίπλα στη θάλασσα υπάρχει το βουνό με πυκνή βλάστηση και πολλά πανέμορφα χωριουδάκια είτε παραλιακά είτε στις πλαγιές του βουνού. Η διαδρομή από χωριό σε χωριό ήταν από τις καλύτερες που έχω ποτέ οδηγήσει ανάμεσα στα καταπράσινα τοπία με φανταστική θέα, συνεχείς και ατελείωτες στροφές πάνω σε μία καταπληκτική άσφαλτο. Οι παραλίες, αν και από τις πιο φημισμένες της Ιταλίας, δεν συγκρίνονται καθόλου σε ομορφιά με τις ελληνικές. Φυσικά ο καιρός δεν ήταν για μπάνιο και αυτό μάλλον ήταν καλό αφού δεν είχε πολύ κόσμο.

Με φόντο το ΒεζούβιοΓια την επόμενη μέρα ήταν προγραμματισμένη η μετάβαση στη Ρώμη. Πριν την αναχώρηση όμως επιβαλλόταν η ανάβαση στο Βεζούβιο, το γνωστό ηφαίστειο που δεσπόζει στην περιοχή. Η ανάβαση αρκετά εύκολη με τη μηχανή, ενώ τα τελευταία 1000 περίπου μέτρα αναγκαστικά με τα πόδια. Η θέα καταπληκτική και ο κρατήρας εντυπωσιακός. Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες, επιστροφή στο camping και αναχώρηση για την αιώνια πόλη.

Μετά από 240km περίπου και χωρίς να μπω στο κέντρο, βρίσκω εύκολα το camping που βρισκόταν στα περίχωρα. Η αγωνία μεγάλη για την κατάσταση του και οι εναλακτικές λύσεις έτοιμες σε περίπτωση που ήταν όπως τα αντίστοιχα της Νάπολης. Η έκπληξη όμως ήταν πέρα για πέρα ευχάριστη. Το camping Tiber δίπλα ακριβώς στον Τίβερη πραγματικά ένα από τα καλύτερα που έχω πάει.... πεντακάθαρο, άνετο, μακριά από θόρυβο, με πισίνα και όλα όσα ζητάει κάποιος από ένα camping. Επιπλέον παρείχε δωρεάν μεταφορά μέχρι το σταθμό του τρένου για εύκολη μετακίνηση στο κέντρο.

Στη Ρώμη οι επιλογές ήταν τόσες πολλές που σε τρεις μέρες είναι δύσκολο να τα δεις όλα. Ξεκίνημα την πρώτη μέρα από την Fontana Di Trevi και κατόπιν Κολοσσαίο, Ρωμαϊκή Αγορά και Παλατίνο, Καπιτώλιο, Πιάτσα Βενέτσια, Via Veneto, Βίλλα Μποργκέζε... καταλήγοντας το βράδυ στα Ισπανικά Σκαλιά. Ενδιάμεσα βέβαια σταματούσα συνεχώς για να θαυμάσω τις εντυπωσιακές πλατείες, τα επιβλητικά κτίρια, τα αγάλματα και τις κρήνες που βρίσκονται σε κάθε γωνιά και δρόμο. Πραγματικά μία πόλη μοναδική που δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη στην Ευρώπη με τόσο μεγάλο πλήθος μνημείων και αξιοθεάτων, τα οποία φυσικά οφείλονται στην μεγαλομανία και ματαιοδοξία που έδειχναν επί 2000 χρόνια οι αυτοκράτορες και οι πάπες. Επίσης στο ιστορικό κέντρο ήταν περιορισμένη η κίνηση των αυτοκινήτων κι έτσι η περιήγηση με τα πόδια ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη. Καμία σχέση με το κέντρο της Αθήνας.

Η αρχαία ρωμαϊκή αγοράΗ δεύτερη μέρα στη Ρώμη ξεκίνησε με επίσκεψη στο Βατικανό. Είναι πραγματικά απίστευτο το μέγεθος της πλατείας και του επιβλητικού ναού του Αγίου Πέτρου, χώρια τα πάρα πολλά αγάλματα, οι τοιχογραφίες, οι πίνακες και γενικά ο αρχιτεκτονικός και μη πλούτος που υπάρχει εκεί μέσα. Δεν είναι δυνατόν ο επισκέπτης να μην αιστανθεί δέος και θαυμασμό, από την άλλη όμως θεωρώ ότι δεν ταιριάζει στην εκκλησία η μεγαλοπρέπεια, η επίδειξη δύναμης και ο πλούτος, που υπήρχαν σε αφθονία σε κάθε γωνιά στο Βατικανό. Μεταξύ άλλων αξίζει να ανέβει κανείς στην κορυφή του τρούλου του Αγίου Πέτρου, όπου η θέα προς τη Ρώμη είναι το κάτι άλλο και επίσης μπορεί να δει τους κήπους του Βατικανού όπου από ψηλά είναι εντυπωσιακοί.

Κατόπιν, και μετά από μια στάση για καφέ με φόντο το Castel Sant' Angelo, ακολούθησε επίσκεψη στις κατακόμβες που βρίσκονται εκτός των τειχών. Δυστυχώς άργησα πάρα πολύ να τις βρω και αφού είχα περπατήσει πάρα πολύ με αποτέλεσμα τελικά να κλείσουν (γύρω στις 5 με 5:30 αν θυμάμαι καλά). Η μέρα έκλεισε με επίσκεψη στο Ίζολα Τιμπερίνα (το νησάκι στον Τίβερη) και περπάτημα στις πλατείες Πιάτσα Φαρνέζε και Πιάτσα Ναβόνα.

Στην Αππία ΟδόΤελευταία μέρα στη Ρώμη και μετά από ένα καλό πρωινό στο camping, συμμάζεμα των αποσκευών και δεύτερη απόπειρα για επίσκεψη στις κατακόμβες, αυτή τη φορά με τη μηχανή. Αφού χαθήκα λίγο στο μέσα στην πόλη, φτάνω στις κατακόμβες και.... μόλις είχαν κλείσει για μεσημέρι ενώ η ώρα ήταν ακόμα 12:00. Απίστευτο, πουθενά δεν έχω ξανακούσει αρχαιολογικός χώρος να είναι κλειστός στις 12 το μεσημέρι. Μετά από αυτό δεν ήθελα να ξανακούσω ούτε για κατακόμβες ούτε για διωγμούς. Τέλος πάντων, μετά τις φωτογραφίες με φόντο την Αππία Οδό ακολούθησε αναχώρηση για βόρεια μέσω της autostrada.

Η διαδρομή στην ΤοσκάνηΤελευταίος σταθμός στην Ιταλία ήταν η ευρύτερη περιοχή της Τοσκάνης. Εκεί το τοπίο ήταν διαφορετικό. Οι δρόμοι περνούσαν ανάμεσα από καταπράσινους λόφους, στην κορυφή των οποίων βρισκόταν συνήθως ένα σπίτι ή βίλλα. Πολλά χωριά και μεγάλος μέρος των πόλεων έχουν παραμείνει αναλλοίωτα εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Η διαμονή σε ένα αγροτουριστικό ξενώνα στην καρδιά της Τοσκάνης (http://www.cipressino.it) μεταξύ Σιένας και Φλωρεντίας. Μετά από ένα ζεστό μπάνιο κι ενώ είχε ήδη βραδυάσει, ακολούθησε φαγητό στο Σαν Τζιμινιάνο (San Giminiano), ένα χωριό με αρκετή τουριστική κίνηση λόγω των μεσαιωνικών του πύργων, αποτέλεσμα των πλούσιων οικογενειών που μετρούσαν το κύρος τους με το ύψος του πύργου τους. Πραγματικά το χωριό διατηρεί ανέπαφη τη μεσαιωνική του φυσιογνωμία, ενώ τα τουριστικομάγαζα δεν προκαλούν δυσφορία, χωρίς όμως να περνούν και απαρατήρητα.

Υπαίθριο μουσείο στη ΦλωρεντίαΤην επόμενη μέρα είχε σειρά Φλωρεντία. Περιήγηση ανάμεσα τις μεσαιωνικές πλατείες, τα κτίρια και τους πύργους όπου εντύπωση προκαλεί το υπαίθριο μουσείο Λότζα Ντέλα Σινορία δίπλα στο Παλάτσο Βέκιο στην Πιάτσα Ντέλα Σινορία. Επίσης ξεχωρίζουν η  Γέφυρα του Ponte Vecchio και η Πιάτσα Ντελ Ντουόμο με τον Καθεδρικό Ναό με το Βαπτιστήριο και το Καμπανίλε του, ένα κτιριακό συγκρότημα συνηθισμένο σε πολλές πόλεις της Ιταλίας. Εντυπωσιακές είναι οι βόρειες πύλες του Βαπτιστηρίου με τις επίχρυσες αναπαραστάσεις. Ο δημιουργός τους (ονόματι Γκιμπέρτι) αφιέρωσε αντίστοιχα 20 και 27 χρόνια για κάθε μια από τις δύο πύλες.

Την επομένη μέρα ακολούθησε η Πίζα, περίπου 75km από τον ξενώνα. Με τη συνοδεία καταρακτώδους βροχής μπαίνω στην πόλη, ευτυχώς όμως σταμάτησε μόλις έφτασα στον κεκλιμένο πύργο της Πίζας, όπου η ιδιομορφία του έχει επισκιάσει τα γειτονικά του μεγαλοπρεπή κτίρια, δηλαδή τον καθεδρικό ναό της Πίζας (του οποίου ο πύργος προοριζόταν για καμπαναριό) και το βαπτιστήριο. Το κτιριακό συγκρότημα είναι αρκετά πιο εντυπωσιακό και όμορφο από το αντίστοιχο της Φλωρεντίας και αυτό όχι μόνο εξαιτίας του πύργου.

Στην Πιάτσα ντελ Κάμπο της ΣιέναΤελευταία μέρα στην Τοσκάνη και σειρά είχε η Σιένα, μια μικρότερη αλλά εξίσου εντυπωσιακή μεσαιωνική πόλη που ο περίπατος και μόνο στα στενά σοκάκια σε φέρνει σε άλλες εποχές. Ξεχώριζει σίγουρα η Πιάτσα ντελ Κάμπο, μία μεγαλοπρεπής πλατεία σε σχήμα αχιβάδας και εντυπωσιακά κτίρια να την περιβάλλουν. Η ηλιόλουστη μέρα επέβαλλε χαλάρωση με καφέ στην πλατεία παρέα με αρκετούς άλλους επισκέπτες. Πριν από τη Σιένα πέρασα από το μικρό χωριουδάκι-κάστρο Μοντεριτζόνι, με καμία απολύτως παρέμβαση εδώ και αρκετούς αιώνες και πολύ μικρότερη κοσμοσυρροή.

Οι δέκα μέρες στην Ιταλία πέρασαν γρήγορα κι έτσι ήρθε η μέρα της επιστροφής που τελικά ήταν πολύ πιο δύσκολη και περιπετειώδης. Αποφάσισα να μην πάω μέσω Μπολόνιας από την autostrada αλλά να διασχίσω οριζόντια τη χώρα από επαρχιακούς δρόμους κατ' ευθείαν για Ανκόνα. Τελικά αυτό αποδείχτηκε λάθος αφού η πολλή έως καταρακτώδης βροχή (σε ένα σημείο μάλιστα οι κεραυνοί ακούγονταν δίπλα από τη μηχανή) και τα Αππέννινα Όρη που διέσχισα επέφεραν μεγάλη καθυστέρηση. Το χειρότερο όμως ήταν το ότι ξέχασα (!!!) το tank bag στο βενζινάδικο που έβαλα βενζίνη και το κατάλαβα μετά από 50 Km. Τα περιθώρια δεν ήταν πολλά και η απόφαση στιγμιαία να γυρίσω πίσω με τη βροχή πάντα να με συνοδεύει. Τελικά το tank bag το βρήκα, έχασα όμως δύο ώρες και μαζί και το καράβι που είχα κλείσει εισιτήρια, ενώ εκείνη τη μέρα οδήγησα 400Km σε 8,5 ώρες συνεχόμενα, εκ των οποίων τα 230 περίπου ήταν σε βροχή περνώντας από autostrada, επαρχιακούς δρόμους (κυρίως) και βουνά. Σταματούσα μόνο για βενζίνη και τη βασική μου ανάγκη.

Ο απολογισμός του ταξιδιού: 17 μέρες, 3250Km, 9 φιλμ, κανένα πρόβλημα με τη μηχανή, πολλές νέες εμπειρίες και εικόνες.